πάροδος – αυτοοργανωμένος χώρος έκφρασης αλληλεγγύης και σύγκρουσης

Στη Νίκαια ξεκινάει τη δράση της η πⒶροδος. 

Ένας χώρος αυτοοργανωσης και ελεύθερης έκφρασης με αναρχικά και αντιεξουσιαστικά χαρακτηριστικά. 

Αποτελεί την πολιτική επιλογή και την συνέχεια της τοπικής συλλογικότητας «μπλόκο στην εξουσία». 

Η πρώτη μας εκδήλωση είναι προγραμματισμένη για την Παρασκευή 15/09 στις 21:00

Π. Τσαλδάρη 173 κ’ Λαοδικείας

Τρόλευ 21, Λεωφορεία Β18, 820, 909 – Στάση Εμπορικό Κέντρο Νίκαιας

______________________________________________________

Από την κοινωνικοποίηση ενός οράματος, στην πραγματοποίηση του.

Από τη διεκδίκηση ενός χώρου, στη δημιουργία του.

Από τη νομαδικότητα των συναντήσεων, στο ρίζωμα των σχέσεων.

Από τον κόσμο του λόγου και της πράξης, στην εδαφικοποίησή τους.

Από το “μπλόκο στην εξουσία”, στην “ π ά ρ ο δ ο ”:

 

Το 2011 άνθρωποι του αγώνα από τις γειτονιές της Νίκαιας συναντηθήκαμε ορμώμενοι από την επιθυμία και ανάγκη μας, να συλλογικοποιήσουμε τις αρνήσεις μας μέσα από τα προτάγματα του ανταγωνιστικού κινήματος για την δημιουργία αναχωμάτων στην εμφάνιση και άνοδο του οργανωμένου φασισμού στις περιοχές μας.

Μέσα σε λίγους μήνες (Μάρτιος του 2012) εμφανίζεται στους τοίχους της Νίκαιας η πρώτη αφίσα και η πολιτική ομάδα μπλόκο στην εξουσία συστήνεται στον κόσμο της γειτονιάς. 

Μετά από έξι χρόνια συλλογικής παρέμβασης και δράσης στη Νίκαια και στους δημόσιους χώρους της κινούμαστε προς την εδαφικοποίηση του εγχειρήματος μας, δημιουργώντας μία σταθερή αντιδομή συλλογικοποίησης, έκφρασης, αλληλεγγύης και σύγκρουσης, με αναρχικά αντιεξουσιαστικά χαρακτηριστικά, την «πⒶροδο»

 

Σε μια πραγματικότητα που χαρακτηρίζεται

από την λυσσαλέα επίθεση της κυριαρχίας ενάντια στους καταπιεσμένους άλλοτε μέσα από πολέμους, άλλοτε με την οικονομική λεηλασία περιοχών, που εξαναγκάζει ανθρώπους σε μετακινήσεις, θάνατο, εγκλεισμό….

από την ολοένα αυξανόμενη επιρροή φασιστικών μορφωμάτων σε όλο τον κόσμο που προφασίζονται την «ασφάλεια» και  την «καθαρότητα», ευνοούμενα από τις «ίσες αποστάσεις» και τη «θεωρία των δύο άκρων».

από την ανάδειξη κοινωνικών αυτοματισμών εχθρικών  προς την συνύπαρξη, την αλληλεγγύη και την ελευθερία (εξ’ ατομίκευση, ρατσισμός, κοινωνικός κανιβαλισμός, επίθεση στο διαφορετικό)

από την προσπάθεια γενίκευσης του αισθήματος παραίτησης, ανάθεσης και ματαιότητας, έντεχνα καλλιεργημένο από τη κυβερνώσα  αριστερά και ακροδεξιά , τους σημερινούς διαχειριστές και εμπόρους της ελπίδας.

από την αδιάκοπη προσπάθεια αφομοίωσης και καταστολής των αντιστάσεων

 

είμαστε εδώ

 

σε μια γειτονιά που πλήττεται έντονα από τις επιλογές της κυριαρχίας, αποτελούμενη κυρίως από εργαζόμενους και άνεργους, ντόπιους και μετανάστες, φοιτητές και μαθητές κάθε φύλου

σε μια γειτονιά όπου η αναμέτρηση του κόσμου του αγώνα και της αλληλεγγύης με τους εχθρούς της ελευθερίας έχει μνήμες, παρόν και μέλλον

 

Σε αυτή τη γειτονιά που ζούμε και ονειρευόμαστε, επινοούμε, κόντρα στους καιρούς

 

Έναν τόπο συνάντησης και αδιαμεσολάβητης επικοινωνίας, όπου ο κάθε ένας και η κάθε μια μπορεί να εκφραστεί μακριά από στερεότυπα και κοινωνικούς αυτοματισμούς.

 

Έναν τόπο όπου όλοι προσπαθούν ξανά και ξανά μέσα από καθημερινές πρακτικές, να επιλέγουν ελεύθερα, τους τρόπους των μοναδικών τους σχέσεων.

 

Έναν τόπο έμπρακτης αμφισβήτησης των κυρίαρχων προτύπων, τόπο έμπνευσης κι ελεύθερης δημιουργίας. Διαρκές στοίχημα αυτοδιαχείρισης της ζωής μας, αλλά και σύγκρουσης με κάθε μορφή εκμετάλλευσης, επιβολής και εξουσίας, είτε αυτής που μας επιβάλλεται, είτε και αυτής της οποίας είμαστε φορείς.

 

Έναν τόπο – πέρασμα, προς μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας.

 

Ένα ζωντανό εγχείρημα αυτοοργάνωσης, μέσα από το οποίο δημιουργούνται διέξοδοι από την βία του καθημερινού εξαναγκασμού, προς έναν κόσμο ελευθερίας της επιλογής κι άνθησης της επιθυμίας.

 

Ενάντια σε έναν κόσμο που μεταστρέφει τις κοινωνικές σχέσεις σε εμπορευματικές, ερχόμαστε πιο κοντά και δίνουμε συλλογικές απαντήσεις στις καθημερινές μας ανάγκες, χτίζουμε σχέσεις συνεργασίας και αλληλεγγύης μακριά από τον κόσμο των εμπορευμάτων, συλλογικοποιούμε τις αρνήσεις μας και πράττουμε με πυξίδα τη χαρά της συλλογικής κι ατομικής απελευθέρωσης.

 

Επιτιθόμαστε κατά μέτωπο στους -ισμούς της κυριαρχίας, που η απαρίθμησή τους και μόνο μας γεννά οργή μα και πείσμα για το γκρέμισμά τους

– φασισμός, ρατσισμός, εθνικισμός, καπιταλισμός, μιλιταρισμός, εγκλεισμός, σεξισμός και κάθε λογής νέες και παλιές μορφές εκμετάλλευσης και καταπίεσης –

 

Όσα κόμματα, ΜΜΕ, ΜΚΟ, θεσμοί διαμεσολάβησης, ηγεμονικές εμμονές και φιλόδοξοι αρχηγίσκοι, δεν κατάλαβαν ήδη πως νιώθουμε γι’ αυτούς, καλό θα είναι να παραμείνουν μακριά μας…

 

Ο χώρος θα είναι ανοιχτός για εκδηλώσεις πολιτικού,  κοινωνικού, πολιτιστικού χαρακτήρα (συζητήσεις, μαθήματα αυτομόρφωσης, προβολές ταινιών, συλλογικές κουζίνες, καφενεία, πάρτι )και ανοίχτος σε πρωτοβουλίες οι οποίες θα αποφασίζονται από κοινού, με βάση τις οριζόντιες ισότιμες σχέσεις και ενάντια σε ιεραρχικές δομές, ειδικούς και αυθεντίες.

 

Ο χώρος  λειτουργεί με αντιεμπορευματικά χαρακτηριστικά, μακριά και ενάντια σε λογικές κατανάλωσης  και αντιτίμων.

 

Τα έξοδα θα καλύπτονται-πάντα με σεβασμό στις προσωπικές ανάγκες και δυνατότητες-απ’ την ελεύθερη συνεισφορά όλων εμάς.   

Όταν οι καιροί προτάσσουν την γενικευμένη σιωπή, την ανάθεση, την παραίτηση και την λήθη εμείς συνεχίζουμε να ενισχύουμε τους όρους της συλλογικής μας .

 

Το πάθος μας για ζωή, θα σαρώσει τη λύσσα τους για κυριαρχία

 

π Ⓐ ρ ο δ ο ς*

αυτοοργανωμένος χώρος

έκφρασης, αλληλεγγύης και σύγκρουσης

 

*Τα στενά σοκάκια στη Νίκαια που μας έφερναν και μας φέρνουν πιο κοντά,

που μάθαμε και μαθαίνουμε να συλλογικοποιούμε τα παιχνίδια, τις ζωές μας, τους αγώνες και τα όνειρα μας.

Posted in Εκδηλώσεις | Tagged , | Leave a comment

Πορεία αλληλεγγύης στον Τάσο Θεοφίλου – Σάββατο 24/6, 12.00, Μοναστηράκι

Posted in Αλληλεγγύη, Αφίσες | Tagged | Leave a comment

Εκδηλώσεις με αφορμή τα 7 χρόνια του Pasamontaña

Αναδημοσίευση από το σάιτ του αυτοδιαχειριζόμενου κοινωνικού χώρου Pasamontana (Κορυδαλλός) :

ΣΑΒΒΑΤΟ 17 ΙΟΥΝΙΟΥ
20.00 στο χώρο
 
ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
 
Ο ρόλος αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων γειτονιάς
στις σημερινές συνθήκες: εμπειρίες – προβλήματα – προοπτικές
(με τη συμμετοχή συντρόφων/-ισσών από άλλα εγχειρήματα) 
 
ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΙΟΥΝΙΟΥ
17.00 στο χώρο
 
ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΦΑΓΗΤΟ & ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ 
 
ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ
στο ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΠΑΣΚΕΤ των 88 ΣΤΡΕΜΜΑΤΩΝ
(ακριβώς πίσω από το θέατρο «Θανάσης Βέγγος»)
 
17.00
2ο Αυτοοργανωμένο ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΜΠΑΣΚΕΤ 3χ3
+ διαγωνισμός τριπόντων, graffity, hip-hop sounds
 
21.00
ΣΥΝΑΥΛΙΑ
με τους
 
ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
 
& STONESHOT
πρόσβαση στο τουρνουά και τη συναυλία:
https://goo.gl/maps/CgKQvA4a8Un

λεωφορεία: 
806, 807, 809, 810, 830, 831, 860, 750, Γ18

 
Posted in Αναδημοσιεύσεις | Tagged , , | Leave a comment

Ιούνιος & Λίγος Ιούλιος στο Σινιάλο

Αναδημοσίευση από το σάιτ της κατάληψης Σινιάλο (Αιγάλεω)

οι καταλήψεις είναι οι χώροι όπου οι ανάγκες και οι επιθυμίες μας παίρνουν μορφή.

ενάντια σε ένα κόσμο διαχωρισμών και αποκλεισμών

προτάσσουμε σχέσεις αλληλεγγύης και ισότητας μεταξύ των καταπιεσμένων

 

Παρασκευή 16/6 στις 8μμ αντιμιλιταριστικό καφενείο από την πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης
Στον αντίποδα όλων των δικαιολογιών που μας θέλουν να υπακούμε διαταγές και να σκοτώνουμε στο όνομα κάποιου κράτους,
συλλογικοποιούμε τις αρνήσεις και τις αντιστάσεις μας

Κυριακή 18/6 από τις 4μμ κ μετά συλλογική κουζίνα, χαριστικό παζάρι & προβολή από το αυτοοργανωμένο μάθημα τουρκικών
Συλλογικοποιούμε τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας φροντίζοντας για την εκπλήρωσή τους αλληλέγγυα και αυτοοργανωμένα,
ενάντια στην εξατομίκευση και την εμπορευματική διαμεσολάβηση
αρνούμενοι/ες έμπρακτα τους κυρίαρχους ρόλους και διαχωρισμούς
μαγειρεύουμε απο τις 4μμ στην κατάληψη
στις 6 τρώμε και στις 9 θα ακολουθήσει ταινία

Κυριακή 25/6 στις 7μμ προβολή της ταινίας: ο λόγος των ‘τρελών’ – ενάντια στο λόγο των ‘λογικών’ από την κατάληψη παπουτσάδικο
Θα μιλήσουν οι “τρελοί” και οι “τρελές”.
Με λέξεις και εικόνες δικές τους.
Για ό,τι θέλουν. Ό,τι τους απασχολεί.
Ό,τι ζούμε. Για όσα δε ρώτησε ποτέ κανείς.
Δεν θα μιλήσουν “ειδικοί”.
Δεν θα μιλήσουν όσοι τους λυπούνται.
Δεν θα μιλήσουμε εμείς.
Εμείς απλώς θα δώσουμε τη φωνή μας στον:
λόγο των “τρελών” ενάντια στο λόγο των “λογικών”…
Στον πόλεμο των “λογικών” αυτού του κόσμου εμείς έχουμε διαλέξει πλευρά.
Αυτή των “τρελών”.

Σάββατο 1/7 στις 8μμ μιλιταρισμός-αντιμιλιταρισμός παρουσίαση & κριτική προσέγγιση στην ανάλυση του Καρλ Λιμπκνεχτ

 

υγ. Στο αντιμιλιταριστικό καφενείο την Παρασκευή 16/6 θα υπάρχει στο χώρο της κατάληψης κουτί οικονομικής ενίσχυσης για τα δικαστικά έξοδα του συντρόφου Παύλου Χριστόπουλου, ολικού αρνητή στράτευσης. Για την υπόθεση μπορείτε να δείτε εδώ

Posted in Αλληλεγγύη, Αναδημοσιεύσεις | Tagged , , | Leave a comment

Από το Χαϊδάρι μέχρι και τα Χανιά, κατάληψη παντού σε κάθε γειτονιά

Αναδημοσίευση από το σάιτ της κατάληψης Παππουτσάδικο (Χαϊδάρι) :

Την Τρίτη 13/6 στις 7:30 το απόγευμα, πραγματοποιήθηκε πορεία για την υπεράσπιση των καταλήψεων και για την υπεράσπιση του Παπουτσάδικου, που ξεκίνησε από το μπασκετάκι της Ιεράς Οδού (Αγ.Μαρίνα), κινήθηκε μέσα στα στενά του Χαϊδαρίου και την οδό Καραϊσκάκη και κατέληξε στην κατάληψη. Η πορεία διοργανώθηκε «στόμα-στόμα» και συμμετείχαν καταληψίες, σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλοι και φίλες. Κατά την διάρκεια της πορείας γράφτηκαν συνθήματα στους τοίχους της πόλης, πετάχτηκαν τρικάκια και μοιράστηκαν περίπου 1000 κείμενα για την πρόσφατη δημοσίευση της εισαγγελικής παραγγελίας για εκκένωση της κατάληψής μας. Στο τέλος της πορείας πραγματοποιήθηκε μικροφωνική στην πλατεία απέναντι από την κατάληψη για περίπου 2 ώρες.
Για άλλη μία φορά, η ανταπόκριση από τον κόσμο της γειτονιάς και τους/τις περαστικές ήταν πολύ θετική… Δεν τελειώσαμε. Συνεχίζουμε, και όπως έχουμε ξαναπεί «Το παπουτσάδικο ήταν είναι και θα είναι εδώ…»

φωτογραφίες από την πορεία

Μερικά από τα συνθήματα που φωνάχτηκαν:

  • μπάτσοι αφεντικά / ρουφιάνοι εισαγγελείς / μέσα στις καταλήψεις μας / δεν θα μπει κανείς
  • στις καταλήψεις ζούμε / ντόπιοι και μετανάστες / κόντρα σε ιδιοκτήτες / αφέντες και δυνάστες
  • από το Χαϊδάρι / μέχρι και τα Χανιά / κατάληψη παντού / σε κάθε γειτονιά
  • φυλακές 3ου βαθμού / και στις καταλήψεις ντου / με την μάσκα δημοκράτη / και προφίλ αριστερού
  • 10, 100, χιλιάδες καταλήψεις / ενάντια σ’ έναν κόσμο οργανωμένης σήψης
  • ίδια είναι τ’ αφεντικά / δεξιά κι αριστερά
  • όλα είναι δικά μας / και όλα είναι κλεμμένα / κατάληψη σε βίλες / κι εγκαταλελειμμένα

Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε:

ΤΟ ΠΑΠΟΥΤΣΑΔΙΚΟ ήταν, είναι και θα είναι εδώ. Είμαστε εδώ…

Την Τετάρτη 7/6, ένα δημοσίευμα του Ελεύθερου Τύπου από αστυνομικό συντάκτη, διακινήθηκε σε διάφορα μέσα και ιστοσελίδες αντίστοιχου πολιτικού προσανατολισμού. Το αρχικό δημοσίευμα αλλά και όσα ακολούθησαν, γκρίνιαζε για «άλλη μία εισαγγελική παραγγελία που έπεσε στο κενό». Εισαγγελική παραγγελία που αφορούσε την εκκένωση τριών κατειλημμένων κτιρίων που ανήκουν σε ιδιώτες, μεταξύ αυτών και της κατάληψης Παπουτσάδικο. Αλλά πέρα από αυτά που οι ενσυνείδητοι λειτουργοί του τύπου και των αρχών λένε, έχει μια σημασία να δούμε τι κρύβεται πίσω από τις γραμμές και τι δεν λέγεται από τα ίδια ενσυνείδητα τσιράκια[1].

Ένα από αυτά, είναι το ποιόν αυτού του θεάτρου του παραλόγου. Του θεάτρου, όπου κάποιοι δεξιοί υπερασπιστές της νομιμότητας ασκούν πιέσεις στους αριστερό-ψεκασμένους υπερασπιστές της νομιμότητας, που στο ενεργητικό τους μετράνε ήδη αρκετές εκκενώσεις καταλήψεων. Που ξεσπιτώνουν μετανάστες και πρόσφυγες γιατί «θα έπρεπε να βρίσκονται σε οργανωμένους χώρους[2]». Παιχνίδια ισχύος και εντυπώσεων ανάμεσα στα στρατόπεδα αυτών, που έτσι κι αλλιώς, πάντα παίζουν πάνω στις πλάτες μας. Είτε πρόκειται για την επιβίωση και την καθημερινότητά μας, είτε πρόκειται για τις καταλήψεις και κάθε πρακτική που δημιουργεί αναχώματα στα κοινά τους σχέδια. Και πάντα, με την αμέριστη βοήθεια των τσιρακιών τους, τους δημοσιογράφους, τους εισαγγελείς, τους μπάτσους.

Ένα άλλο σημείο για το οποίο ξεστομίζουν κορώνες χαρακτήρες σαν τον συγκεκριμένο συντάκτη (όπως για παράδειγμα ο συνάδελφός του ο Πορτοσάλτε), είναι το γεγονός ότι το κτίριο του Παπουτσάδικου – αλλά και οι άλλες δύο αναφερόμενες καταλήψεις – ανήκει σε ιδιώτες. Κορώνες για τους «καλούς» επιχειρηματίες, για το πώς το συμφέρον μας «ταυτίζεται» με τα συμφέροντά τους, για το πώς πρέπει να τους λέμε κι ευχαριστώ που μας δίνουν δουλειές. Αλλά τι να περιμένει κανείς από τα τσιράκια. Πάντα θα προσπαθούν να μας πείσουν ότι η δουλικότητα που εκείνοι υιοθετούν, θα πρέπει να είναι ο κανόνας για όλους εμάς.

Εμείς, και όλοι-όλες σαν εμάς, δεν οφείλουμε τίποτα σε τύπους σαν τους Λολοσίδηδες, στους οποίους ανήκει το κτίριο του Παπουτσάδικου. Δεν οφείλουμε τίποτα σε αυτούς που από την δεκαετία του ’50 (στο δικό μας κτίριο) μέχρι και σήμερα (σε άλλο εργοστάσιο) ξεζουμίζουν τους εργάτες τους. Που μέσα στο δικό τους εργοστάσιο, αλλά και στα υπόλοιπα εργοστάσια παπουτσιών του Χαϊδαρίου, τόσοι και τόσες εργάτριες τσάκισαν τα χέρια και τα πνευμόνια τους. Που σήμερα, με τα φράγκα που έβγαλαν και βγάζουν από την εκμετάλλευση της εργασίας τόσων, αυτοί που δεν δούλεψαν ποτέ στην ζωή τους, γυρνάνε γύρω γύρω τις φάτσες τους σε lifestyle περιοδικά και σε events της κοσμικής Αθήνας. Που ενώ το κτίριο του Παπουτσάδικου το είχαν παρατημένο να σαπίζει για χρόνια, δεν αντέχουν στην ιδέα ότι στην «δική τους» περιουσία υπάρχουν τύποι και τύπες σαν εμάς, χωρίς εκείνοι να βγάζουν κέρδος. Γι’ αυτό φαγώθηκαν εδώ και τέσσερα χρόνια και μας κόβουν συνέχεια το ρεύμα. Γι’ αυτό σπεύσανε να πάνε στους εισαγγελείς όταν ο αριστερό-ψεκασμένος, πρώην Πασόκος, υποστράτηγος, υπουργός Τόσκας, τους άνοιξε την πόρτα λέγοντας ότι το υπουργείο του θα ανταποκριθεί σε προσφυγές ιδιωτών που τα κτίριά τους τελούν υπό κατάληψη.

Και μέσα σε όλα αυτά, τα τσιράκια κάθε είδους επιμελώς αποφεύγουν να αναφέρουν ότι το κτίριο του Παπουτσάδικου, είναι δεσμευμένο[3] από τον Δήμο. Ότι αν εκκενωθεί, δεν θα μπορεί να το κάνει κανείς απολύτως τίποτα. Όπως ακριβώς γινόταν και πριν μπούμε εμείς να το καταλάβουμε. Επιμελώς χρησιμοποιούν και κοινοποιούν ό,τι τους συμφέρει, όπως ακριβώς κάνουν πάντα οι ρουφιάνοι. Γιατί αν κοιτάξει κανείς με λίγη προσοχή τα δημοσιεύματα, θα δει ότι οι «έγκριτοι», ενσυνείδητοι συντάκτες, αναφέρουν ότι το Παπουτσάδικο ανήκει σε ιδιώτες, αλλά αργότερα το τοποθετούν στην λίστα των δημοσίων κατειλημμένων κτιρίων. Με τον ίδιο τρόπο ο Δήμος Χαϊδαρίου, αυτά τα έξι χρόνια, είτε με τις διακοπές ρευματοδότησης, είτε με τις τωρινές κινήσεις των ιδιοκτητών και των θεσμών που δουλεύουν για πάρτη τους, επιμελώς παριστάνει ότι το ζήτημα δεν τον αφορά. Εμείς όμως, επειδή δεν συνηθίζουμε να κρύβουμε τα λόγια μας, έχουμε να πούμε ότι για οτιδήποτε συμβεί στο Παπουτσάδικο, ευθύνη έχουν όλοι οι παραπάνω. Μηδενός εξαιρουμένου. Γιατί το κτίριο αυτό είναι κομμάτι αυτής της πόλης. Είναι δικός μας χώρος, δημόσιος χώρος. Κόντρα στην εμπορευματοποίηση και την υποτίμηση των ζωών μας. Ενάντια σε κάθε λογής φασίστες και τσιράκια των αφεντικών.

Τέλος, δεν γίνεται να μην σταθούμε στην αναφορά του δημοσιεύματος στις «πληροφορίες ότι στο Παπουτσάδικο δεν γίνονται ιδιαίτερες δραστηριότητες». Όχι γιατί μας πατάει κάποιον κάλο, αλλά γιατί και αυτή η αναφορά χρειάζεται μια μικρή «μετάφραση». Πρόκειται για την στρατηγική του ψεύδους, που αποτελεί πάγια τακτική δημιουργίας κλίματος για να δικαιολογούνται οι εκκενώσεις των καταλήψεων. Οι δεξιό-ψεκασμένοι των προηγούμενων χρόνων χρησιμοποιούσαν την στρατηγική των «εστιών ανομίας», οι σημερινοί αριστερό-ψεκασμένοι χρησιμοποιούν την στρατηγική των «αχρησιμοποίητων κτιρίων». Ο καθένας με τις καταβολές του.

Εμείς για όλα αυτά έχουμε να πούμε τα εξής. Είναι γεγονός ότι ο πόλεμος φθοράς με τις διακοπές ρεύματος, έχει δυσκολέψει την ζωή μας στο Παπουτσάδικο. Αλλά, το να μην έχουμε ρεύμα δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε εδώ. Σημαίνει απλώς ότι δεν μας βλέπουν τα «μάτια» τους, οι ρουφιάνοι, έμμισθοι ή μη. Γιατί εμείς τις Δευτέρες κάνουμε συνελεύσεις κανονικά, τις Τρίτες συναντιόμαστε και συζητάμε ή ακούμε μουσικές, μέσα στο Παπουτσάδικο ή στις πλατείες και τα μπασκετάκια της πόλης μας, τα Σαββατοκύριακα και τις υπόλοιπες μέρες κάνουμε προπονήσεις στον πρώτο όροφο, εργασίες συντήρησης και αναστήλωσης του κτιρίου, περνάμε τις ελεύθερες ώρες μας στο Παπουτσάδικο συζητώντας, οργανώνοντας δράσεις, συναυλίες, εκδηλώσεις, διακινώντας τα βιβλία μας, συναντώντας τους γείτονές μας.

Αυτό φαίνεται να μην έχουν καταλάβει καλά. Ότι εμείς είμαστε παιδιά αυτής της γειτονιάς, παιδιά αυτών που δούλεψαν στα παπουτσάδικα και στα νταμάρια της περιοχής, παιδιά αυτών που έχουν μάθει να αντιπαλεύουν τις δυσκολίες. Ότι εμείς ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε εδώ. Με ή χωρίς ρεύμα, με ή χωρίς αυτό το κτίριο. Εμάς γνωρίζει η γειτονιά, κάποιους και κάποιες από μικρά παιδιά. Εμάς βλέπει καθημερινά στο Χαϊδάρι. Εμάς ρωτάει γιατί οι ντόπιοι Συριζαίοι νομίζουν ότι έχουν πρόσωπο να κυκλοφορούν στην γειτονιά. Εμάς ρωτάει τι θέλουν οι ασφαλίτες και γυρνάνε γύρω γύρω. Εμάς ρωτάει για το τι πάθανε όλοι αυτοί και μας απειλούν. Δεν φοβάται εμάς, αυτούς και τις προθέσεις τους φοβάται. Εμείς είμαστε εδώ, είμαστε στην δικιά μας γειτονιά. Αυτοί – ιδιοκτήτες, δημοσιογράφοι, εισαγγελείς, μπάτσοι – είναι από αλλού. Για να δούμε, ποιοι θα φύγουν πρώτοι;…

 

[1] Λίγο να ξέρει κανείς τις έννοιες των λέξεων αυτών, ειδικά τις έννοιες που έχουν αποδοθεί από την κοινωνική κουλτούρα περιοχών όπως οι εργατικές γειτονιές της Δυτικής Αθήνας της οποίας παιδιά είμαστε κι εμείς, αντιλαμβάνεται ότι τα τσιράκια είναι «εξ ορισμού» και κατά συνείδηση προσκολλημένα στα αφεντικά τους, κατά συνείδηση χαρακτήρες ασύμβατοι με την αξιοπρέπεια.

[2] Ο Τόσκας με την λέξη «οργάνωση» εννοεί τον στρατιωτικό-αστυνομικό έλεγχο, την απουσία υποδομών, τα συρματοπλέγματα, τα σκουλικιασμένα συσσίτια των ΜΚΟ, την γκετοποίηση και τον αποκλεισμό.

[3] Όταν ένα ακίνητο είναι δεσμευμένο προς απαλλοτρίωση από το δημόσιο, είναι σαν να μπαίνει στον «πάγο». Η δέσμευση μπορεί να ισχύει για πολλά χρόνια και μέχρι να αποζημιωθούν οι ιδιοκτήτες ή το δημόσιο να αποσυρθεί από την δέσμευση, κανείς από τους δύο δεν μπορεί να κάνει τίποτα με το κτίριο.

Posted in Αλληλεγγύη, Αναδημοσιεύσεις | Tagged , , | Leave a comment